Πράγματα που δεν θα ακούσεις

 Τικ τακ χτυπάει το ρολόι. Τικ τακ, τρέχουν και οι αναμνήσεις φρενιασμένες προς κάθε κατεύθυνση του μυαλού μου. Ρουφώντας το τσιγάρο με λαχτάρα κοιτάω το κενό που υπάρχει μπροστά μου… μεγάλη ειρωνεία… κενό μπροστά μου, κενό και μέσα μου. Ζω σε δύο σκοτάδια. Μέσα στους καπνούς ξεπετάγεται η πρώτη ανάμνηση… ήταν καλοκαίρι πριν από πέντε χρόνια όταν σε γνώρισα, Αύγουστος θυμάμαι…σε φοβήθηκα, γιατί ήξερα που μπορούσες να φωτίσεις τα σκοτάδια μου… και το σκοτάδι ήταν το μόνο που ήξερα καλά. Βλέπεις δεν είμαι άνθρωπος φωτεινός, ούτε έχω μάθει το χάδι.. το πρώτο φιλί ήρθε και ένιωσα τα πυροτεχνήματα. Ένιωσα την οικειότητα που νιώθουν δύο σώματα που γνωρίζονται χρόνια.. Διώχνω τον καπνό για να χαθεί η ανάμνηση, καθώς ένιωσα την πρώτη τσιμπιά στην καρδιά μου.

 Συνεχίζω να καπνίζω στο σκοτάδι, νιώθω τα μάγουλα μου καυτά. Ξέρω ότι έχω αρχίσει να δακρύζω. Κάπου ανάμεσα στον καπνό και στο τσιγάρο θυμάμαι αυτά τα δύο χρόνια που δεν μιλούσαμε. Μακάρι να ήξερες πως ένιωθα… ζούσα στις αναμνήσεις, αυτές τις λίγες που μου είχες χαρίσει. Ξυπνούσα και κοιμόμουν με τη σκέψη σου.. ήξερα ότι έκανα ένα τρομερό λάθος καθοδηγούμενη από λάθος κριτήρια… δεν μπορούσα να προχωρήσω. Δεν μπορούσα να διορθώσω πότε το λάθος που έκανα. Τα χέρια μου ήταν ήδη ματωμένα, ήταν μάταιο να προσπαθώ να κολλήσω τα γυαλιά με πληγωμένα χέρια. Το μόνο που κατάφερνα ήταν να πληγώνομαι περισσότερο. Σκουπίζω τα δάκρυα μου με την ελπίδα πως θα σκουπίσω έτσι και τις σκέψεις μου μα δεν φεύγουν τόσο εύκολα αυτή τη φορά. Κάθε φορά επιστρέφουν όλο και πιο δυνατές και επιτακτικές. Όσο και να προσπαθώ να τις σβήσω δεν σβήνουν τόσο εύκολα.

 Κοιτάζω για λίγο προς την κατεύθυνση που κινείται ο καπνός μου και νομίζω ότι σε βλέπω. Είσαι ακριβώς όπως εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου. Θυμάσαι; Ενιωθα τόσο ευτυχισμένη εκείνο το βράδυ. Νόμιζα ότι επιτελους η λαχτάρα της ψυχής μου και του κορμιού μου θα έσβηναν. Θεώρησα βλέπεις πως με αγαπούσες ακόμα... Πώς δεν με ξέχασες, πως θα έμενες... Και κάθε φορά που νόμιζα ότι θα μείνεις έφευγες όλο και πιο μακριά. Και κάθε φορά που έφευγες έπαιρνες και από ένα κομμάτι μου. Και μετά επέστρεφες. Και εγώ σε υποδεχομουν στην ζωή μου με την ίδια αγάπη και λαχτάρα. Μου έδειξες τον χειρότερο εαυτό σου και όμως συνέχισα να σε κρατάω μέσα στην αγκαλιά μου και να σε κοιτάζω με τον ίδιο τρόπο... συνεχίζω να κοιτάζω τον καπνό και βλέπω όλες τις φορές που ξυπνούσα δίπλα σου... Σχεδόν σε ακούω να μου λες ότι θα φύγεις για πάντα, ότι δεν θα υπάρχεις πλέον στη ζωή μου.. Σε έβλεπα να απομακρύνεσαι λίγο-λίγο και όσο και αν προσπαθούσα να σε κρατήσω σφιχτά, εσύ ξεγλιστρουσες από την αγκαλιά μου.

Η σκέψη μου βρίσκεται πλέον σε πλήρης αταξία, ακούω τα τελευταία κομμάτια μου να πέφτουν κάτω και να σπάνε. Τα δάκρυα μου ανακατεύονται με τον καπνό και ο πόνος έχει καταλάβει κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Το σώμα μου είναι γεμάτο πληγές που προσπάθησα να σβήσω σε άλλα σώματα, μάταια όμως... Όσο και αν προσπάθησα ποτέ δεν κατάφερα να σε σβήσω. Βλέπεις, τα αισθήματα που έχω όταν είμαι στην αγκαλιά σου... Όταν σε κοιτάζω... Όταν σε φιλάω... Όταν κάνουμε έρωτα... δεν μπορώ να τα νιώσω με κανέναν. Το σκοτάδι με έχει καταπιεί πλέον και μαζί με εμένα και κάθε ελπίδα φωτός. Το κενό με έχει αγκαλιάσει και δεν μπορώ να νιώσω τίποτα... μετράω τις πληγές μου... αυξήθηκαν... Κάθε προσπάθεια να κόψω τα αόρατα νήματα που με ενώνουν με εσένα αποβαίνει μάταια. Το νήμα γίνεται πιο χοντρό, πιο δυνατό. Ακριβώς όπως και το τείχος που υψωνω γύρω μου...
 
Ο ειρμος μου πηδάει σε χρόνο παρελθοντικο και παροντικο. Δεν ξέρω που να σε καταταξω... προσπαθώ να σε κρατήσω στο παρόν μου για να υπάρχεις και στο μέλλον μου. Σου δείχνω κάθε απόχρωση της ψυχής μου, όμως τίποτα δεν μπορεί να σε κρατήσει εδώ. Ξεφεύγεις συνεχώς... μπαίνεις στην ζωή μου σαν τον κλέφτη και κάθε φορά μου φεύγεις πριν το καταλάβω... το τσιγάρο μου έχει σχεδόν τελειώσει. Μένουν ακόμα μερικές ρουφηξιες...Ακριβώς όπως και ο χρόνος μου μαζί σου. Παλεύω να ξεφύγω, μα στροβιλιζομαι συνεχώς σε μια δίνη που έφτιαξα μόνη μου.. Κοιτάζω το κινητό μου για λίγο μήπως και φανεις μα υπάρχει μόνο σιωπή... βγαίνω για λίγο από τον λαβύρινθο των σκέψεων και πριν ξαναπεσω καταλαβαίνω πως για άλλη μια φορά ψιθυρίζω πράγματα που δεν θα ακούσεις. Σβήνω τη γοπα μου με τον ίδιο τρόπο που σβήνω τα αισθήματα μου. Τακτοποιω όπως και όπως τις σκέψεις μου και σηκώνομαι, μα πριν κλείσω την πόρτα πίσω ριχνω μια τελευταία μάτια στον καπνό που υπάρχει στην ατμόσφαιρα και μας βλέπω να χαζογελαμε στο κρεβάτι πειράζοντας ο ένας τον άλλον...

First love. First...scars

Πόσο όμορφη είναι η ζωή και πόσο γεμάτη από στιγμές, που αρνούμαστε πεισματικά να εκτιμήσουμε εκείνη τη στιγμή. Δεν θα πω ποια είμαι θα αφήσω να παρουσιαστεί κομμάτι κομμάτι εν καιρώ μέσα από όλα αυτά που θα ειπωθούν. Εξάλλου ο άνθρωπος φαίνεται από την λεπτομέρεια... από το πως θα καπνίσει το τσιγάρο του, πως θα σου θυμώσει ακόμα και από το πως θα χαζέψει την βροχή καθώς χάνεται στις σκέψεις του.. Είναι όμορφοι οι άνθρωποι κρίμα που τους φοβάμαι πλέον απεριόριστα πολύ, και αυτό είναι το δώρο της πρώτης μου αγάπης και του έρωτα της ζωής μου. Δυο ανθρώπων που με στιγμάτισαν μέχρι στιγμής όσο κανένας άλλος.  

Η αλήθεια είναι πως νιώθω αρκετά περίεργα που ετοιμάζομαι να εισάγω κόσμο στα σκοτάδια μου και στο κενό που με έχει αγκαλιάσει χρόνια τώρα. Είμαι αρκετά προστατευτική με τον εαυτό μου, άλλο ένα δώρο τους. Ποιος να το φανταζόταν, έτσι; Έχω πληγωθεί και έχω πληγώσει και εγώ πολλούς ανθρώπους, οπότε δεν είμαι και καμία Αγία και η καλύτερη φράση που με περιγράφει είναι αυτή της φίλης μου που μου είπε πριν χρόνια, όταν επιτέλους κατάφερα να φύγω μακριά από την πρώτη μου σχέση << Φοβάσαι να δώσεις>>, μου είχε πει, <<αλλά και να δεχθείς>>. Σπατάλησα τον εαυτό μου σε φθηνούς ανθρώπους με φθηνά αισθήματα, σε έρωτες της σειράς προκειμένου να καλύψω τα κενά μου και να χρωματίσω με πολύχρωμα χρώματα τη μαυρίλα που έχει εγκατασταθεί στην καρδιά μου, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να γίνουν όλα γκρι. Προσπάθησα να ονοματίσω έρωτες άτομα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβαζα ποτέ στη ζωή μου, μόνο και μόνο για να πιέσω τον εαυτό μου είτε να προχωρήσει είτε για να καταφέρω να αναστήσω ότι έχει, μέσα μου, πεθάνει. Είπα το <σε αγαπώ> ενώ δεν το εννοούσα, έπεσα σε κρεβάτια ενώ δεν το ένιωθα και με σκόρπισα από εδώ και από εκεί. Κέρδισα εμπειρίες όμως και έζησα στιγμές, έζησα πολλά ευτράπελα και γέλασα με την καρδιά μου, ενώ πολλές φορές έχω στερέψει από δάκρυα και έχω ξυπνήσει σε ένα βρεγμένο μαξιλάρι.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την πρώτη μου αγάπη. Ήμουν στο λύκειο θυμάμαι, πρώτος χρόνος ήταν ,ίσως και δεύτερος... δεν μπορώ να θυμηθώ. Από παιδί είχα τεράστιο θέμα με την συνέπεια και το χρόνο. Πάντοτε αργούσα, στα μαθήματα, στα ραντεβού μου... σε όλα... έτσι και εκείνη την μέρα. Την θυμάμαι σαν να έγινε χθες. Δεν ήθελα να σηκωθώ να πάω σχολείο, παρόλα αυτά με ανάγκασε η μανά μου που άρχισε να φωνάζει.. έξω είχε συννεφιά και ήταν Φλεβάρης.. νομίζω ήταν 14 Φλεβάρη. Κωμικοτραγικό. Για 5' λεπτά έμεινα εκτός της αίθουσας, οπότε άρχισα να περιφέρομαι άσκοπα στον χώρο του σχολείου. Και έπεσα πάνω του...βασικά, ήρθε να με ρωτήσει την ώρα και εγώ χωρίς να σηκώσω το κεφάλι μου να τον κοιτάξω απλά του απάντησα. Αυτό ήταν... κεραυνοβόλος έρωτας με έναν άνθρωπο που δεν είχα δει το πρόσωπο του και το μόνο μου στοιχείο ήταν η φωνή του. Φουλ ερωτευμένη στην αρχη, μετά από 3 μήνες περίπου και αφού είχε αρχίσει να ξεθυμαίνει αυτό που ένιωθα με βρήκε και μου είπε να βγούμε... Στο πρώτο μας ραντεβού με φίλησε, για πολλά ραντεβού που ακολούθησαν δεν μπορούσα ούτε να τον κοιτάξω ούτε και να του μιλήσω. Το μόνο που έκανα ήταν να χαίρομαι τα φιλιά του και τις αγκαλιές του. Η πρώτη μου αγάπη, μου είχε πάρει τα μυαλά... στα μάτια μου ήταν θεός, μελαχροινός μετρίου αναστήματος, με τρόπους.. ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Έκανα τα πάντα για να του αρέσω. Μάκρυνα τα μαλλιά μου, άφησα το στυλ της ροκούς στην άκρη, άρχισα να χάνω κιλά...

Τα προβλήματα δεν άργησαν να φανούν.. ή καλύτερα ήταν πάντα εκεί απλά εγώ δεν ήθελα να τα δω. Η συμπεριφορά του άρχισε να αλλάζει και να γίνεται βίαιη. Άρχισε να με πιέζει για να προχωρήσουμε, άρχισε να με απομακρύνει από όλα μου τα κοντινά άτομα ή τουλάχιστον από όλους όσους θεωρούσε απειλή και μπορούσαν να με βγάλουν από τη λήθη που είχα ρίξει τον εαυτό μου, άρχισε να μου λέει ότι δεν ήμουν αρκετή, αρκετά όμορφη, αρκετά αδύνατη, αρκετά έξυπνη. Και κάπου εκεί έρχεται η είδηση για το πρώτο κέρατο. Όταν το έμαθα η καρδιά μου ράγισε στα δυο. Ένιωσα σαν να ήμουν σε ένα τρενάκι στο λούνα παρκ, το οποίο κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον γκρεμό. Πίστεψα όμως στην αλλαγή που μου έταξε και συνέχισα να αφήνω τον εαυτό μου να βουλιάζει στον βούρκο. Και όντως ήρθε η αλλαγή, άρχισε να αλλάζει εμένα. Άρχισε σαν βιρτουόζος να χαράζει βαθιά σημάδια στην ψυχή μου και μερικές φορές και στο κορμί μου. Έξω φαινόταν ένας άγγελος που με αγαπούσε απεριόριστα, όταν όμως ήμασταν μόνοι μας ήταν άλλος άνθρωπος. Με έκανε να πιστεύω ότι δεν αξίζω κάτι και πως το χαστούκι ήταν χάδι. Φυσικά και η πρώτη μου αγάπη φρόντιζε να απολαμβάνει και άλλα κρεβάτια και να δημιουργεί και άλλες σχέσεις παράλληλα. Είχε την μαεστρία να τα γυρνάει όλα υπέρ του και εγώ για πολλά χρόνια πάλευα να βγω από τον εφιαλτικό ιστό που είχε υφάνει γύρω μου. Ώσπου κάποια στιγμή τα κατάφερα, το τίμημα όμως που πλήρωσα όλα αυτά τα χρόνια ήταν τεράστιο.. Πλέον είχα αρχίσει να φοβάμαι και το χάδι..

Είναι απίστευτη η επιρροή που μπορεί να σου ασκήσει κάποιος όταν είσαι ευάλωτος, είναι αδιανόητο το πόσο εύκολα μπορεί να σε κάνει μαριονέτα του και να πιστεύεις πως ζεις μια αγάπη ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ζεις είναι μια αρρωστημένη κατάσταση που δεν μπορείς να βγάλεις τον εαυτό σου και δυστυχώς δεν μπορεί να σε βγάλει κανένας εκτός από εσένα. Για χρόνια αγκάλιαζα κάθε βράδυ τα σκοτάδια μου, έκλαιγα με αναφιλητά κάθε φορά που το αγκάθι έμπαινε πιο βαθιά στην καρδιά μου και έσπρωχνα κάθε χέρι που προσπαθούσε να με βοηθήσει γιατί το φοβόμουν. Ήμουν η σκιά του εαυτού μου και κάπως έτσι απόκτησα αυτό το μελαγχολικό βλέμμα που με συντροφεύει μέχρι και σήμερα. Σταμάτησα να πιστεύω τους ανθρώπους και σήκωσα τεράστια αδιαπέραστα τείχη, τα όποια έριξα με πολύ προσπάθεια για τον έρωτα της ζωής μου... τον δεύτερο άνθρωπο που με στιγμάτισε.. αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα σας πω κάποια άλλη στιγμή